سيرابشان مىكرد . او به جرهمىها كه سرپرستى كعبه را بر عهده داشتند دستور داد كه آن را تطهير كنند و هيچ خون و ميتى را به آن نزديك نكنند و در و كليدى براى آن تعبيه كرد و با پارچه‌اى يمنى آن را پوشاند و سپس به همراه لشكر و دو نفر از احبار يهود به سوى يمن بازگشت . ( 1 ) پس از آن كه به يمن رسيد ، قبيله‌اش را دعوت به دين يهوديت كرد . در آن زمان در يمن آتشى بود كه در موارد اختلافى به وسيله آن همديگر را به مباهله دعوت مىكردند و آتش ظالم را مىسوزانيد و به مظلوم آسيبى نمىرسانيد . پس قبيله‌اش از پذيرش يهوديت سرباز زدند و او را دعوت به مباهله با همان آتش كردند . سپس مردانى از قبيله به همراه بت‌هايشان و آنچه كه به وسيله آن به درگاه خدا تقرب مىجستند ؛ خارج شدند تا در محل خروج آتش استقرار يافتند و دو تن از احبار يهودى نيز كه همراه پادشاه آمده بودند ، در حالى كه مصحف‌هاى دينىشان را به گردن آويخته بودند ؛ در محل خروج آتش نشستند . پس از آن آتش بر بت‌پرستان برافروخته شد و بت‌ها و متقربان به آنها و مردانى از حمير كه آنها را حمل كرده بودند را سوزانيد و هنگامى كه آتش بر احبار يهودى برافروخته شد ؛ از آن ترسيدند و خود را كنار كشيدند ؛ اما مردم آنها را نكوهش كردند و آنها را به صبر دعوت نمودند . آنها هم صبر كردند تا آتش خوب آنها را در ميان گرفت . پس از مدتى اين دو نفر در حالى كه مصحف‌هايشان در گردنشان آويخته شده بود و عرق از سر و رويشان مىچكيد از ميان آتش خارج شدند و هيچ صدمه‌اى نديده بودند . پس از اين واقعه ، حميرىها به يهوديّت گرويدند . « 1 » ( 2 ) از اين خبر تبّع تبان أسعد بن كليكرب و يهودى شدن يمنىها ؛ اين نكته به دست نمىآيد كه يهودى شدن آنها قبل از نسخ يهوديت به وسيلهء شريعت عيسى عليه السّلام بوده است يا بعد از آن ؛ اما قدر مسلّم آن است كه اين حادثه و اين يهودى شدن تقريبا هفت قرن بعد از حكومت بلقيس و سليمان بن داوود - يكى از پيامبران بنى اسرائيل بعد از حضرت موسى عليه السّلام - بوده است . مدت‌ها بعد از همين تبّع تبّان اسعد ؛ سومين فرزند از نسل وى ؛ يعنى بعد از حسّان و عمرو ؛

--> ( 1 ) . تهذيب سيرهء ابن هشام ، ج 20 ، ص 21 . و طبرى ، ج 2 ، ص 105 - 108 . و اين تبّع ، بيستمين پادشاه از پادشاهان معروف و ذكر شده در تاريخ يمن است . و دهمين پادشاه معروف بلقيس و سپس سليمان بن داود و سپس پسرش ارحبعم بن سليمان بوده است . سليمان از پيامبران بنى اسرائيل بعد از وفات حضرت موسى عليه السّلام بوده است و فاصلهء زمانى بين بلقيس و سليمان و بين تبّع بر اساس كتاب‌هاى تاريخى ، در حدود هفت قرن بوده است . اين بدان معناست كه قبل از تبّع هم يهوديت در يمن حاكم بوده است ؛ چنان كه قرآن كريم از آن حكايت مىكند : « وَجَدْتُها وَ قَوْمَها يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ » ( نمل [ 27 ] ، 24 ) . نه اين كه بت‌پرستى رواج داشته است و عجيب اين است كه هيچ مورّخى را نديده‌ايم كه متوجه اين مطلب شده باشد يا بدان اشاره‌اى كرده باشد .